Het Levenskompas

Ik had alles. Echt alles. Een mooi gezin. Een goede carrière. Gezondheid. Een fijn huis, familie en vrienden die er waren. Aan de buitenkant was er niks mis.

En toch.

Er was een leegte. Niet dramatisch, niet luid. Maar hardnekkig. Een gevoel dat er iets ontbrak, zonder dat ik kon aanwijzen wat. En het ergste: ik mocht dat niet voelen. Ik had het toch goed? Wat had ik eigenlijk te klagen?

Dus ik ging harder werken. Ik dacht: meer bereiken zal me die voldoening geven. Meer carrière, meer resultaten, meer bewijzen dat ik het goed deed. Je raadt het al. Het hielp niet.

Ik ging op zoek. Lezen, mediteren, yoga, reiki, opleidingen volgen, gesprekken voeren met mensen die me inspireerden. Ik volgde de opleiding Traditionele Chinese Geneeskunde. Ik studeerde bewustzijnscoaching. Ik leerde over patriarchale systemen, over masculiene en feminiene energie, over hoe ik mezelf jarenlang had gevormd naar wat werkte in een wereld die prestatie boven verbinding stelt.

Langzaam begon er iets te verschuiven. Maar het echte kantelpunt was niet een inzicht. Het was een vraag. Een simpele, vervelende, niet-weg-te-denken vraag die maar bleef hangen:

Waar doe ik het eigenlijk voor? En wat maakt dat mijn leven écht klopt?

Die vraag hield me wakker. Niet omdat ik het antwoord niet kende. Maar omdat ik voelde dat het antwoord ergens in mij zat — en ik er geen toegang meer tot had.

Ik was mijn innerlijke kompas kwijt

Ik had jarenlang geleefd vanuit wat van mij verwacht werd. Sterk zijn, dragen, doorzetten, zorgen. En ik was er goed in ook. Dat was het probleem niet. Het probleem was dat ik verbinding met mijn innerlijke kompas, het ding dat me ooit vertelde wat goed voelde, wat waar was, wat écht van mij was, ergens onderweg had verloren.

Ik functioneerde. Maar ik navigeerde niet meer.

Een kompas werkt maar op één manier: de naald wijst altijd naar het noorden. Niet naar wat handig is. Niet naar wat de omgeving verwacht. Naar het noorden. Altijd. Maar wat als je het noorden bent kwijtgeraakt?

Dat was ik. Niet dramatisch verdwaald, maar stil afgedreven. Centimeter voor centimeter, jaar na jaar. Kleine aanpassingen die op zichzelf niets leken, maar bij elkaar opgeteld een flinke afstand vormden tussen wie ik was en wie ik leefde te zijn.

Wat zich langzaam ontvouwde

Het Levenskompas is niet op een middag bedacht. Het is ontstaan uit noodzaak. Ik merkte dat ik steeds terugkeerde naar dezelfde vragen. Niet als denkoefening, maar als iets dat me bleef roepen:

Waar sta ik nu werkelijk?

Wat vraagt aandacht?

Wat is uit balans?

Waar beweeg ik naartoe, en klopt dat nog?

Langzaam ontvouwde zich een structuur. Geen theorie. Geen model dat ik had verzonnen. Maar een manier van kijken die overzicht gaf zonder te versimpelen. Een kader dat ruimte liet voor de complexiteit van een mensenleven, maar tegelijk richting bood in de verwarring.

Zo ontstond het Levenskompas.

Wat het is, en wat het niet is

Het Levenskompas is geen quick fix. Geen positief-denken-systeem dat pijn overschrijft met mooie woorden. Geen methode waarbij je in twaalf stappen een beter mens wordt.

Het is een navigatie-instrument. Een manier om steeds opnieuw af te stemmen op wie je bent, waar je staat en waar je naartoe beweegt, in relatie tot jezelf, je omgeving, en dat wat groter is dan jij.

In het centrum staat zingeving. Niet als doel, niet als opdracht. Zingeving staat in het midden omdat ze ontstaat ‘vanzelf’ wanneer de rest klopt. Ze laat zich niet afdwingen. Ze laat zich niet plannen. Ze verschijnt wanneer je ophoudt met zoeken en begint met afstemmen.

Rondom dat centrum liggen vier richtingen:

Noord — Jezelf. De naald wijst hier altijd naartoe. Jij bent de richting. Niet de rol die je vervult, niet de sterke versie van jezelf, niet wie je geleerd hebt te zijn. Jij. Je intuïtie, je lijfwijsheid, je innerlijke waarheid.

Oost — Jouw omgeving. Alles wat je dagelijks tegemoetkomt: werk, relaties, systemen, verantwoordelijkheden. De omgeving is nooit neutraal. Ze vraagt. Ze geeft. Ze put uit of ze voedt.

Zuid — Levensmissie. Niet je functietitel, niet je ambities. Maar wat er via jou geleefd wil worden. Zingeving in beweging. Dat wat blijft kloppen, ook als het ongemakkelijk is.

West — Plezier. Geen luxe, geen bijzaak. Plezier is een richtingaanwijzer. Het laat je voelen of iets klopt. Of je nog in lijn bent met jezelf. Of er ruimte is, of verkramping

Waarom ik dit deel

Ik deel dit niet omdat ik het antwoord heb op hoe jij moet leven. Ik deel het omdat ik weet hoe het voelt om het antwoord kwijt te zijn. Om aan de buitenkant alles te hebben, en van binnen te zoeken naar iets wat je niet kunt benoemen. Om te functioneren terwijl je navigeert. Om sterk te zijn, en ondertussen langzaam leeg te lopen.

Het Levenskompas heeft me niet verlost van moeilijke momenten. Het heeft me geleerd er anders in te staan. Om terug te kunnen keren naar mezelf, ook als de wereld om me heen rumoerig is. Om te voelen wat echt van mij is, en wat ik heb overgenomen uit gewoonten, verwachtingen, of loyaliteit.

Dat is wat ik jou wil meegeven.

Geen perfecte versie van jezelf. Geen einddoel. Geen to-do-lijst voor een zinvol leven. Maar een kompas. Jouw kompas. Want de naald wijst altijd naar noorden, als je durft te luisteren.

In volgende blogs verken ik elke windrichting afzonderlijk. Maar eerst: waarheen wijst jouw naald op dit moment?

Liefs Marga

Coach, TCM-therapeut, en vrouw die haar eigen kompas kwijt was.